Wenecja zaczyna się u stóp dzwonnicy, a kończy przy kawiarni: poprzez kolejne stulecia i arcydzieła zmierza od bazyliki Świętego Marka do szynku. Nic lepiej nie świadczy o geniuszu przyszłości i duchu teraźniejszości, o charakterze dawnego społeczeństwa i obyczajach społeczeństwa nowoczesnego niż te dwie budowle; każda z nich tchnie swoim stuleciem.[...]
Wenecjo, nasze losy były podobne! Moje sny rozwiewały się, gdy twoje pałace popadały w ruinę; godziny mojej wiosny sczerniały jak arabeski u szczytów twoich budowli.

Ale ty ginełaś w niewiedzy, ja - znam swoje klęski; twoje cudowne niebo, uroda fal omywających twoje brzegi mają dla mnie ten sam urok, co niegdyś.